تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٨ - خداوند از حيث شاهد بودن كافى است

كيست.» هر كارى را كه آدميان مى‌كنند چه خير و چه شرّ خدا آن را مى‌داند و كافران خواهند دانست- آن گاه كه دانستن سودى ندارد- كه مؤمنان اهل بهشتند.

خداوند از حيث شاهد بودن كافى است‌

[٤٣] وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا- كافران مى‌گويند كه تو پيامبر نيستى.» خداوند موضع كافران را در برابر رسالت و موضعى را كه پيامبر بايد داشته باشد خلاصه مى‌كند. كافران تهمت مى‌زنند كه وى فرستاده خدا نيست. بهترين پاسخ پيامبر چيست؟

قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ‌- بگو ميان من و شما خدا كافى است براى شهادت.» خدا از حيث شاهد بسنده است، زيرا حق است و بر رسالت شهادت دارد و با وجود شهادت خدا ارزشى ندارد كه كافران شاهد و پذيرا باشند يا نباشند، آيا خداوند بزرگ‌ترين شاهد نيست؟

وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ‌- و هر كه نزد او علم كتاب است.» براى اين كه خداوند به كافران ثابت كند كه پيامبر در ادّعاى خود صادق است با معيارهايى كه مورد قبول آنان است، استدلال مى‌كند. آنان بشرند و معيارهاى بشرى را مى‌پذيرند: اگر آنان رسالت را تكذيب مى‌كنند كسان ديگرى كه دانا هستند پيامبرى را مى‌پذيرند. و اين كسان، چنان كه از آيه فهميده مى‌شود، يهود و نصارا هستند.