تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٤ - مهلت به كافران

است.

وَ لا يَزالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِما صَنَعُوا قارِعَةٌ- و كافران را پيوسته به سبب اعمالشان حادثه‌اى رسد».

يعنى همواره به كافران به سبب كارهايى كه كرده‌اند بلاهاى بزرگ مى‌رسد. «لا يزال» افاده استمرار مى‌كند و شايد به معنى تضمين سنّت دايم است، و بايد دانست كه خود آدمى است كه فرجام خود را مى‌سازد، پس عذاب نتيجه گناهانى است كه وى مى‌كند، از اين رو بلاهاى خدا بر سر كافران فرو مى‌آيد و هم چنان فرو خواهد آمد.

أَوْ تَحُلُّ قَرِيباً مِنْ دارِهِمْ‌- يا آن حادثه در نزديكى خانه‌هاشان فرود آيد».

يا نزديك خانه آنان فرو مى‌آيد، مثلا مكّه از آسيبهاى جنگ و زلزله مصون بود و حومه آن اين مصائب را مى‌ديد، امّا كافران پند نگرفتند.

حَتَّى يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ‌- تا آن گاه كه وعده خدا فراز آيد».

اين بلاها، سختيها و تنگناهايى در دنياست، امّا بلاى بزرگ حقيقى در آخرت خواهد بود الْقارِعَةُ* مَا الْقارِعَةُ* وَ ما أَدْراكَ مَا الْقارِعَةُ* يَوْمَ يَكُونُ/ ٣٤٧ النَّاسُ كَالْفَراشِ الْمَبْثُوثِ* وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ‌ (قارعه، ١- ٥).

إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ- كه خداوند خلف وعده نمى‌كند».

خداوند وعده‌اى را كه به كافران داده است، خلاف نمى‌كند، يعنى آنان را در روز قيامت كه هرگز زمان آن تقدّم و تأخّر ندارد كيفر مى‌دهد.

مهلت به كافران‌

[٣٢] انديشه‌اى كه در آغاز آيات اين بخش بيان شده است، گسترش مى‌يابد با نقل اين كه امّتها پيامبران خود را تكذيب كردند و اين كه مردم سخن شنو بايد عبرت بگيرند و پيامبر گرامى نيز از سرگذشت پيامبران پند بگيرد. خداى تعالى فرمود