تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥١ - علم خدا

از نشانه‌هاى الوهيّت اين است كه براى هر كسى فرشتگانى مقرّر كرده تا وى را از خطرها نگاه دارند و چون اجلش فرا رسيد او را به حال خود رها مى‌كنند. آيا اين امر دليل آن نيست كه رحمت خدا شامل حال ماست و او از خود ما به ما مهربان‌تر است. ما را حفظ مى‌كند، حال آن كه ما توان آن را نداريم كه از خود دفع ضرر يا براى خود جلب منفعت كنيم. اگر بگوييم كه ما به دفاع از خود حتى در حال غفلت و ناآگاهى قادريم، در اين صورت معلوم مى‌شود كه آدمى سرور خود نيست بلكه خدا سرور اوست و ولايت مطلقه دارد، امّا با اين كه خدا حافظ آدمى است، روا مى‌دارد كه عذاب و بلا به اندازه‌اى كه هر كسى سزاوار آن است او را بگيرد

إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ‌.

ديگر از نشانه‌هاى خدا اين است كه ابرهايى ستبر همراه با رعد و برق پديد مى‌آورد تا مردم از كيفر او بترسند و به رحمتش اميد ببندند. رعد كه خدا را تسبيح مى‌كند، دلهاى ما را به حركت مى‌آورد و عظمت پروردگار را ياد آور مى‌شود. راز عظمت رعد در اين است كه منقاد خدا و تسبيح كننده اوست و تنها رعد نيست كه تسبيح مى‌كند، بلكه فرشتگانى كه مأمور رعد و ابرند نيز از ترس خدا تسبيح مى‌كنند

و إنه شديد المحال-.

با وجود اين همه آيات الاهى آيا آدمى خدا را كافر مى‌شود و شرك مى‌ورزد. اگر آدمى خداى يگانه را بشناسد به نيكيها توفيق مى‌يابد و اگر شرك ورزد به نيكيها و نيز فرجام خوشى نمى‌رسد/ ٣٠٦ و خدايان او را از تشنگى نمى‌رهانند.

دليل ديگر بر علم و قدرت الاهى اين است كه دعوت مؤمن را اجابت مى‌كند، زيرا خواسته وى را مى‌داند و بر اجابت آن تواناست، امّا خدايان از آگاهى به نهفته‌هاى نفس آدمى و نيز از اجابت خواسته‌هايش ناتوانند.

شرح آيات

علم خدا

[٨] اگر آدمى بداند كه خدايش به همه چيز آگاه است با رحمتش آرامش‌