تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٢ - علم خدا

مى‌گيرد و از عذابش مى‌هراسد، زيرا وقوف دارد به اين كه خدا از حركات و سكنات و نهان و آشكار او با خبر است و از اين رو آيين و رفتارش صلاح مى‌پذيرد. آيات قرآن مكرّرا ما را به اين بينش يادآور مى‌شود، چرا كه از آن ناآگاهيم و در تصوّر ما نيست، و همين ناآگاهى مستقيما ما را به انحراف مى‌كشاند. علم خدا فراگير است و مراحل زيست آدمى را از حالت جنينى تا زمان ولادت مى‌داند.

اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَحْمِلُ كُلُّ أُنْثى‌ وَ ما تَغِيضُ الْأَرْحامُ‌- خدا مى‌داند كه هر ماده‌اى در رحم چه دارد و در رحمها چه از آن مى‌كاهد و چه بدان مى‌افزايد.» خداوند آگاه است كه جنين نر است يا ماده؟ سعيد خواهد بود يا شقى؟

صفات و حالات جنين را از دوران باردارى زن تا موقع زادن مى‌داند، چنان كه او را سير و سيراب مى‌كند.

در توحيد مفضّل از امام صادق (ع) آمده است: «در حالات گوناگون جنين بينديش. آيا در صورتى كه اهمالى روى دهد سلامت حفظ مى‌شود؟ اگر خون در رگهاى جنينى كه در رحم است جريان نيابد همچون گياه كه آب به آن نرسد، پژمرده و خشك نخواهد شد؟!».

در جايى ديگر مفضّل از امام مى‌خواهد حالات گوناگون رشد و نموّ بدنها را/ ٣٠٧ تا آن گاه كه به تمام و كمال برسد، بيان كند. امام مى‌فرمايد: «نخست خداوند جنين را در رحم مادر صورت مى‌دهد چنان كه چشمى آن را نمى‌بيند و دستى به آن نمى‌رسد. سپس به تدبير الاهى بچه‌اى زاده مى‌شود كه درست اندام است و آنچه را براى آدمى ضرورى است دارد از قبيل امعا و احشاء سالم و اعضا و آنچه در تركيب اعضاست از استخوانها، گوشت، پيه، پى، مغز، رگها و غضروفها؛ و چون به دنيا آمد مى‌بينى كه همه اندامها رشد مى‌كنند حال آن كه وى شكل و هيئتى ثابت دارد بى افزونى و كاستى تا آن كه به حدّ رشد مى‌رسد. [٩] خداوند به همه چگونگيهاى جنين آگاه است و كاستيها و فزونيها را نيز