شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٣ - به راه كردن شاه يكى را از آن دو غلام و از اين ديگر پرسيدن

على (ع) فرمايد: «دوست از عهده دوستى بر نيايد تا برادر خود را در سه چيز نپايد:

هنگامى كه به بلا گرفتار شود؛ هنگامى كه حاضر نبود؛ هنگامى كه در گذرد.» (نهج البلاغه، كلمات قصار: ١٣٤) و سعدى گويد:

(بوستان) هر كسى گر عيب خود ديدى ...: گرفته از فرموده‌ى على (ع) است «آن كه به عيب خود نگريست، ننگريست كه عيب ديگرى چيست.» (نهج البلاغه، كلمات قصار: ٣٤٩)

ب ٨٨٢- ٨٧٨ شَمَن: پرستنده بت.

خَلّاقى: آفريدگارى، خدايى.

آن را كه ايمان به كمال است و درون او روشن به نور خالق ذو الجلال، بر بندگان خدا زشتى و عيب ننهد و پيوسته عيب خويش بيند و اصلاح خود كند. و اگر عيبى در ديگرى ديد در پى رفع آن از خود بر مى‌آيد، چرا كه آن عيب عكس تصور اوست كه خود بر وى نمايد.

٧٣٥- ٧٣٣/ ٦ و اگر نورى در دل او پديد شد كه توانست روى خود را ببيند به صفت «يَنظُرُ بِنُورِ اللَّه»