شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٤ - به راه كردن شاه يكى را از آن دو غلام و از اين ديگر پرسيدن

متصف شده است و در اين ديدن نيازمند ديده نيست، چرا كه چنين نور نور حسى نيست، بلكه جان او نورانى شده است و با مردن جسم او اين نور از وى گرفته نمى‌شود بلكه با آن نور به محشر در مى‌آيد چنان كه در قرآن كريم است: «يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ يَسْعى‌ نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ.» (حديد، ١٢)

ب ٨٨٧- ٨٨٣ كدخدا: در اصل به معنى خانه خدا. ليكن در نظم و نثر فارسى در ديگر معنيها هم به كار رفته است، از جمله: پيش كار، كارگزار، صاحب اختيار.

(فردوسى) ملكت: پادشاهى.

(دقيقى) مضمون اين چند بيت را در اصطلاح اهل معانى و بيان، «مدح شبيه به ذم» گويند. و غرض مولانا از سرودن اين بيتها تعليم حفظ الغيب دوست است. غلام با آن كه از درون همكار خود آگاه است و مى‌داند او در باره‌اش پيش شاه بد گوييها كند، از آن جا كه خود طينتى نيكو دارد، عكس طبيعت خود را در وى مى‌بيند و او را به نيكويى مى‌ستايد به خلاف همكار او، چنان كه خواهيم ديد.

١٩١٥- ١٩١٣/ ٤