شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٧ - حلوا خريدن شيخ احمد خضرويه جهت غريمان به الهام حق تعالى

چار صد دينار بر گوشه طبق‌

نيم دينار دگر اندر وَرق‌

خادم آمد شيخ را اكرام كرد

و آن طبق بنهاد پيش شيخ فرد

چون طبق را از غِطا وا كرد رو

خلق ديدند آن كرامت را از او

آه و افغان از همه برخاست زود

كاى سَرِ شيخان و شاهان اين چه بود

اين چه سرّ است اين چه سُلطانى است باز

اى خداوندِ خداوندانِ راز

ما ندانستيم ما را عفو كن‌

بس پراكنده كه رفت از ما سخن‌

ما كه كورانه عصاها مى‌زنيم‌

لاجرم قنديلها را بشكنيم‌

ما چو كَرّان ناشنيده يك خطاب‌

هرزه گويان از قياس خود جواب‌

ما ز موسى پند نگرفتيم كو

گشت از انكار خضرى زرد رو

با چنان چشمى كه بالا مى‌شتافت‌

نور چشمش آسمان را مى‌شكافت‌

كرده با چشمت تَعصُّب موسيا

از حماقت چشم موش آسيا