شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥٥ - مثل

آن غريبى خانه مى‌جُست از شتاب‌

دوستى بُردش سوى خانه خراب‌

گفت او اين را اگر سقفى بُدى‌

پهلوى من مر تو را مَسكن شدى‌

هم عيال تو بياسودى اگر

در ميانه داشتى حُجره دگر

گفت آرى پهلوى ياران به است‌[١]

ليك اى جان در اگر نتوان نشست‌

اين همه عالم طلبكار خوش‌اند

وز خوش تزوير اندر آتش‌اند

طالب زر گشته جمله پير و خام‌

ليك قلب از زر نداند چشم عام‌

پرتوى بر قلب زد خالص ببين‌

بى‌مِحَك زر را مكن از ظَن گُزين‌

گر محك دارى گزين كن ور نه رو

نزد دانا خويشتن را كن گرو

يا مِحَك بايد ميان جان خويش‌

ور ندانى ره مرو تنها تو پيش‌

بانگ غولان هست بانگ آشنا

آشنايى كه كشد سوى فنا

بانگ مى‌دارد كه هان اى كاروان‌

سوى من آييد نك راه و نشان‌

نام هر يك مى‌برد غول اى فلان‌

تا كند آن خواجه را از آفلان‌

چون رسد آن جا ببيند گرگ و شير

عمر ضايع راه دور و روز دير