آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٤٦ - ٩ - استغفار

يعنى: «هر كه استغفارش را زياد كند، خداوند متعال برايش از هر غمى، گشايشى و از هر تنگنايى، راه عبورى فراهم مى‌كند و از راهى كه گمان نمى‌برد، به او روزى مى‌رساند».

«زراره» از حضرت صادق- ٧- روايت كرده است كه:

٦٨٢- «اذا اكثر العبد من الاستغفار رفعت صحيفته و هى تتلألأ».

يعنى: «هر گاه بنده، استغفارش را زياد كند، نامه اعمالش به حالت نورانيّت بالا مى‌رود».

از حضرت رضا- ٧- نقل شده است كه فرمود:

٦٨٣- «مثل الاستغفار مثل ورقة على شجرة تحرّك فتناثر و المستغفر من ذنب و هو يفعله كالمستهزئ بربّه».

يعنى: «استغفار مانند اين است كه درختى حركت داده شود و برگهايش بريزد، اما كسى كه گناه را انجام مى‌دهد و در همان حال، استغفار مى‌نمايد، مانند كسى است كه پروردگارش را به تمسخر گرفته است»[١].

و فرمود:

٦٨٤- «كان رسول اللَّه- ٦- لا يقوم من مجلس و ان خفّ حتّى يستغفر اللَّه خمسا و عشرين مرّة»

. يعنى: «رسول خدا- ٦- از مجلسى- و لو كم و سبك- بر نمى‌خاست مگر اينكه بيست و پنج بار از خدا طلب مغفرت مى‌نمود».

و از آن حضرت نقل شده است كه:

٦٨٥- «كان رسول اللَّه- ٦- يستغفر اللَّه غداة كلّ يوم سبعين مرّة و يتوب الى اللَّه سبعين مرّة، قلت: و كيف كان يقول: استغفر اللَّه و اتوب‌

[١] - يعنى« استغفار»، حركتى است كه موجب ريزش گناهان مى‌گردد، همچنان كه برگهاى درخت با حركت مى‌ريزند».