آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٣٤ - نصيحت

دعا مغز و جان عبادت است‌[١].

دوّم- با دعا كردن جزء افرادى مى‌گردى كه قبل از بلا دعا مى‌كنند، در نتيجه اگر بلاى مقدرى در ميان باشد كه تو آن را نمى‌دانى، با اين دعا برطرف مى‌گردد[٢].

سوّم- اگر زياد دعا كنى، صدايت در آسمان معروف مى‌شود، در نتيجه هنگام احتياج، دعايت محجوب نمى‌ماند[٣].

چهارم- مشمول دعاى رسول خدا- ٦- گردى كه فرمود: خداى رحمت كند بنده‌اى را كه از او چيزى بخواهد و بر آن اصرار هم بنمايد، چه اجابت شده و چه نشده باشد[٤].

پنجم- اگر صدايت محبوب حق است، با دعايت آنچه را كه او دوست دارد انجام داده‌اى و اگر محبوب نيست يا صلاحيت اجابت ندارى، پس بدان كه او كريم و رحيم است، شايد به واسطه تكرار دعايت، رحمتش را شامل حالت گرداند، اميدت را نااميد نكند، استغاثه‌ات را بالا برد، بالاخره دعايت را اجابت مى‌نمايد، چگونه چنين نكند در حالى كه منادى او هر شب ندا مى‌دهد كه:

- «هل من داع فاجيبه؟»

[٥].

يعنى: «آيا دعاكننده‌اى هست تا اجابتش كنم؟».

«يا طالب الخير اقبل»

[٦].

يعنى: «اى كه به دنبال خير مى‌گردى، بيا».

[١] - در حديث ٥٧ گذشت.

[٢] - ر. ك: احاديث شماره: ٣٣٤، ٣٣٥، ٣٣٦ و ٣٣٧.

[٣] - در حديث ٣٥٤ گذشت.

[٤] - در حديث ٥٣١ گذشت.

[٥] - در حديث ٧٥ گذشت.

[٦] - در حديث ٧٦ گذشت.