آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢١١ - درجات و پاداش مريض

از رسول خدا- ٦ و سلّم- روايت شده است كه فرمود:

٣٠٩- «للمريض اربع خصال: يرفع عنه القلم، يأمر اللَّه الملك فليكتب له افضل ما كان يعمله في صحّته، و ينفى عن كلّ عضو من جسده ما عمله من ذنب، فان مات مات مغفورا له و ان عاش عاش مغفورا له‌

». يعنى: «مريض چهار خصلت دارد:

اوّل- گناه برايش نوشته نمى‌شود (البته در امورى كه نسبت به آنها اضطرار دارد).

دوّم- خداوند متعال به فرشته فرمان مى‌دهد كه بهترين عملى را كه در زمان صحتش انجام مى‌داد در حال مرض نيز برايش بنويسند.

سوّم- هر گناهى كه با اعضاى بدنش مرتكب شده، پاك مى‌گردد.

چهارم- چه بميرد و چه زنده بماند، آمرزيده شده است».

«و اذا مرض المسلم كتب اللَّه له كأحسن ما كان يعمله في صحّته، و تساقطت ذنوبه كما يتساقط ورق الشّجر».

يعنى: «وقتى مسلمان مريض مى‌شود، خداوند متعال بهترين عملى را كه در زمان صحتش انجام مى‌داد به حسابش مى‌نويسد و گناهانش بسان ريزش برگ از درخت مى‌ريزد».

- «و من عاد مريضا في اللَّه لم يسأل المريض للعائد شيئا الّا استجاب له».

يعنى: «كسى كه مريضى را عيادت مى‌كند، اگر آن مريض برايش دعا كند، مستجاب مى‌شود».

«و يوحى اللَّه تعالى الى ملك الشّمال ان لا تكتب على عبدى شيئا ما دام في وثاقى، و الى ملك اليمين ان اجعل انين عبدى حسنات‌

». يعنى: «خداوند متعال به فرشته جانب چپ اين گونه وحى مى‌فرستد: مادامى كه بنده‌ام در پناه من است برايش چيزى ننويس و به فرشته جانب راست اين گونه وحى مى‌كند: براى ناله بنده‌ام حسنه بنويس».