آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٨٤ - ج - مسجد

خداى را در مشعر الحرام به ياد بياوريد. و شبى از شبهاى احيا»[١].

ب- حرم الهى (در مكه) و كعبه‌

از امام رضا- ٧- روايت شده است كه:

٨٦- «ما وقف احد بتلك الجبال الّا استجيب له فامّا المؤمنون فيستجاب لهم في آخرتهم، و امّا الكفّار فيستجاب لهم في دنياهم».

يعنى: «كسى در اين كوهها توقف نكرد (حتى كافر) مگر آنكه (دعايش) اجابت شده، اگر مؤمن باشد، اجابت اخروى و اگر كافر باشد اجابت دنيايى دارد».

ج- مسجد

چون آنجا خانه خداست و كسى كه بدان جا مى‌رود مقصود و مطلوبش خداست و قصد زيارت او را دارد در حديث قدسى آمده است:

٨٧- «الا انّ بيوتى في الارض المساجد، فطوبى لعبد تطهّر في بيته ثمّ زارنى في بيتى».

يعنى: «آگاه باشيد كه مساجد، خانه‌هاى من بر روى زمين‌اند، پس خوشا به حال بنده‌اى كه در خانه خود تطهير كند (و وضو بسازد) سپس مرا در خانه‌ام زيارت كند».

و او كريمتر از آن است كه قاصد و زائرش را نااميد و محروم نمايد.

«سعيد بن مسلم» از معاويه بن عمار روايت كرده است كه وجود مقدّس آقا امام صادق- ٧- هر گاه حاجتى داشت هنگام زوال آفتاب (يعنى ظهر) آن را طلب مى‌كرد، بدين ترتيب كه اولا چيزى در راه خدا صدقه مى‌داد بعد بوى خوشى استشمام مى‌كرد و سپس به مسجد رفته هر حاجتى داشت آن را به محضر

[١] - گذشت كه عبارت بودند از: اوّل رجب، نيمه شعبان، عيد فطر و عيد قربان.