آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٧٦ - نصيحت

همين طور ندا مى‌دهد تا صبح شود، در اين هنگام آن فرشته به جايگاه اولش در ملكوت آسمان باز مى‌گردد. اين سخن را پدرم از پدرش از پدرانش از رسول خدا- ٦- نقل فرمودند».

نصيحت‌

كسى كه ايمان و اعتقاد صحيح در تصديق رسول خدا- ٦- و اولاد طاهرينش- عليهم السّلام- دارد و مى‌داند كه هر آنچه اين بزرگواران از جانب ربّ جليل آوردند حق است، بر او سزاوار است كه در اين ساعتها حوائجش را به چنين منادى عرضه بدارد و ندايش را بى‌پاسخ نگذارد، مگر نه اين است كه اگر حاكمى از حاكمين دنيا فرستاده‌اى را به در خانه كسى بفرستد و بگويد: حاجتهايت را عرضه كن چون حاكم به تو اجازه داده كه آنها را بيان كنى تا برايت انجام دهد، در اينجا اين فرد، فرصت را غنيمت شمرده، نه تنها نيازهاى خود بلكه حوائج نزديكان و خويشان خود را هم جدا جدا ذكر مى‌كند، خصوصا اگر اين حاكم، مشهور به بخشندگى وجود و سخاى بى‌حدّ باشد. و در صورتى كه به او نياز داشته باشد، هرگز از آن فرستاده روى برنمى‌گرداند و او را بى‌جواب نمى‌گذارد.

بنا بر اين، بنده حق هم نبايد پيام مولايش را سبك پندارد كه در اين صورت، مستحق جواب: إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ‌ خواهد شد. و نبايد غافل بماند كه در اثر آن، در زمره محرومين از رحمت حق در مى‌آيد و بار سنگين گناهان بر دوشش باقى خواهد ماند كه در حديث آمده:

٧٧- «من ترك مسألة اللَّه افتقر».

يعنى: «هر كس سؤال و درخواست از خدا را ترك كند، فقير خواهد شد».

مناسب است در چنين لحظاتى از شب مناجاتى را كه عارف كامل مرحوم‌