آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٦٤ - چهاردهم

٦٢- «انّ اللَّه اوحى الى آدم- ٧- انّى ساجمع لك الكلام في اربع كلمات. قال: يا ربّ ما هنّ؟ قال: واحدة لى، واحدة لك، واحدة فيما بينى و بينك، واحدة بينك و بين النّاس، فقال آدم- ٧-: بينهنّ لى يا ربّ. فقال اللَّه تعالى: امّا الّتى هى لى فتعبدنى و لا تشرك بى شيئا، و امّا الّتى لك فاجزيك بعملك احوج ما تكون اليه، و امّا الّتى بينى و بينك فعليك الدّعاء و علىّ الاجابة، و امّا الّتى بينك و بين النّاس فترضى للنّاس ما ترضى لنفسك».

يعنى: «خداوند متعال بر حضرت آدم- ٧- وحى فرستاد كه من تمام سخنان را در چهار جمله براى تو گرد مى‌آورم.

گفت: پروردگارا! آن چهار جمله چيست؟

فرمود: يكى مال من، ديگرى مال تو، سومى مربوط به ما بين من و تو و آخرى مربوط به ما بين تو و مردم است.

حضرت آدم- ٧- گفت: پروردگارا! آنها را برايم روشن كن خداوند متعال فرمود:

- آنكه مال من است اين است كه بنده من باشى و چيزى را شريك من قرار ندهى.

- و آنكه مال تو است اين است كه جزاى عملت را به چيزى كه بيشترين احتياج را بدان دارى مى‌دهم.

- و آنكه مربوط به ما بين من و تو است اين است كه تو دعا كن، من اجابت مى‌نمايم.

- و آنكه مربوط به ما بين تو و مردم است اين است كه هر آنچه را كه براى خود مى‌پسندى براى ديگران نيز بپسند».

چهاردهم:

از كتاب دعاى «محمد بن حسن صفار» از رسول اللَّه- ٦- نقل شده كه فرمود: