آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٦٧ - ٣٧ -«المؤمن»

٣٦- «السّلام»:

يعنى داراى سلام است.

«سلام» كه جزء اوصاف خداوند متعال است يعنى او كسى است كه از هر عيبى سالم و از هر آفت و نقصى مبرّا مى‌باشد.

گفته شده به معناى مسلمان است، چون انسان از او در سلامت است (و از جانبش آزارى نمى‌رسد).

«سلام و سلامت» مانند «رضاع و رضاعت» است (كه هر دو مصدر به يك معنا مى‌باشند).

در آيه قرآن كه مى‌فرمايد:

- لَهُمْ دارُ السَّلامِ‌[١].

يعنى: «دار السّلام براى بهشتيان است».

جائز است منظور از «سلام»، خداوند متعال بوده و خانه به او نسبت داده شده و جايز است كه «بهشت»، سلام ناميده شده باشد، چون كسى كه به آنجا مى‌رود، از تمام آفات دنيا در سلامت مى‌باشد، پس آنجا «دار السّلام» است.

٣٧- «المؤمن»:

«ايمان» در لغت به معناى «تصديق» است، پس مؤمن يعنى تصديق‌كننده، يعنى كسى كه هم وعده الهى و هم گمانهاى بندگان مؤمنش را تصديق مى‌كند و آرزوهايشان را نااميد نمى‌گرداند.

و نيز «مؤمن»، يعنى كسى كه به مردم از ظلم و جور، امان مى‌دهد. حضرت صادق ٧ فرمود:

٨٢٨- «سمّى البارئ عزّ و جلّ مؤمنا لانّه يؤمن عذابه من اطاعه، و سمّى العبد مؤمنا لانّه يؤمن على اللَّه عزّ و جلّ فيجير اللَّه امانه».

يعنى: «خالق عزيز و جليل را «مؤمن» ناميدند، چون او كسى را كه اطاعتش نمايد از عذابش در امان نگه مى‌دارد و بنده را «مؤمن» ناميدند، چون او از خداوند

[١] - سوره انعام، آيه ١٢٧.