آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٦٦ - ٣٥ -«الرائى»

٣١- «الذّارئ»:

به معناى خالق است، «اللَّه ذرأ الخلق و برأهم، يعنى: خدا خلق را آفريد».

در اين كلمه، بيشتر اوقات، همزه آخر، حذف مى‌شود و ياء با كسره قبلش به صورت مدّى تلفظ مى‌گردد (يعنى گفته مى‌شود الذّارى)

٣٢- «الرّازق»:

كسى كه عهده‌دار روزى است و قائم به قوت همه مى‌باشد تا آنها را برپا دارد، روزى‌اش همه مخلوقات را در برگرفته و اختصاصى به مؤمن و نيكوكار ندارد بلكه كافر و بدكار را نيز شامل مى‌شود.

٣٣- «الرّقيب»:

نگاهدارنده‌اى كه چيزى از او غايب نيست، آيه قرآن هم بدين معناست كه مى‌فرمايد:

ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ[١].

يعنى: «انسان هيچ كلامى نمى‌گويد مگر آنكه در كنار او مراقبى حاضر است.

٣٤- «الرّؤوف»:

يعنى كسى كه رأفت و مهرش را به بندگان مى‌رساند.

گفته شده «رأفت» رساتر است از «رحمت» و گفته شده كه «رأفت» اخص است از «رحمت» و «رحمت» اعم از آن مى‌باشد.

٣٥- «الرّائى»:

به معناى «عالم» است و رؤيت به علم گويند كه آيه قرآن مى‌فرمايد:

- أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعادٍ[٢].

يعنى: «آيا نديدى كه پروردگار تو با قوم عاد چه كرد؟».

يعنى آيا نمى‌دانى؟

گاهى اوقات «رائى» به معناى «بيننده» و «رؤيت» به معناى «ديدن» هم آمده است.

[١] - سوره ق، آيه ١٨.

[٢] - سوره فجر، آيه ٦.