آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٦٣ - ٢٧ -«الحفى»

چيزى كه هستى و وجودش صحيح باشد، حق است، همچنان كه گفته مى‌شود «بهشت» حق است، يعنى وجود دارد، «جهنم» حق است، يعنى وجود دارد.

٢٥- «الحسيب»:

يعنى كافى همچنان كه مى‌گويند: حسبك درهم يعنى يك درهم تو را كافى است و نيز مانند كلام خداوند متعال:

- حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌[١].

يعنى: « (اى پيامبر!) خدا و مؤمنانى كه پيروى‌ات مى‌كنند، تو را بس است».

او تو را كافى است.

«حسيب» به معناى حسابگر نيز مى‌آيد، مانند كلام خداوند متعال كه مى‌فرمايد:

- كَفى‌ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً[٢].

يعنى: «امروز تو خودت براى حساب كشيدن از خود، كفايت‌كننده‌اى».

يعنى خودت حسابرسى كن.

و «حسيب» به معناى شمارنده و عالم نيز مى‌باشد.

٢٦- «الحميد»:

يعنى محمود، كسى كه به واسطه كارهايش استحقاق ستايش را دارد، هم در خوشيها و هم در سختيها، هم در شدايد و هم در آسايش.

٢٧- «الحفىّ»:

به معناى عالم است كه خداوند متعال فرموده است:

- يَسْئَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْها[٣].

يعنى: «از تو در باره قيامت مى‌پرسند، گويا تو از آن آگاهى».

يعنى گويا تو وقت آمدنش را مى‌دانى.

و گاهى اوقات «حفى» به معناى لطف‌كننده است، يعنى كسى كه لطف و نيكى مى‌كند.

[١] - سوره انفال، آيه ٦٤.

[٢] - سوره اسراء، آيه ١٤.

[٣] - سوره اعراف، آيه ١٨٧.