آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٠١ - دوم - طلب كفايت(كارگزارى خواستن)
ج- از حضرت باقر- ٧- نقل است كه فرمود:
٧٦٦- «من لم يبرأه الحمد لم يبرأه شيء».
يعنى: «كسى كه سوره حمد او را از بيمارى نجات ندهد، چيزى او را نجات نخواهد داد»
. د- از حضرت كاظم- ٧- نقل است كه فرمود:
٧٦٧- «من قرأ آية الكرسىّ عند منامه لم يخف الفالج، و من قرأها في دبر كلّ صلاة لم يضرّه ذو حمة».
يعنى: «كسى كه هنگام خوابش، آية الكرسى را بخواند، از بيمارى فلج نهراسد. و كسى كه بعد از هر نماز آن را بخواند، هيچ صاحب نيشى به او ضرر نخواهد رساند».
ه- «اصبغ بن نباته» در حديثى طولانى گويد: مردى در برابر امير المؤمنين- ٧- ايستاد و گفت: در شكم من آب زردى است آيا شفا دارد؟ فرمود:
٧٦٨- «نعم بلا درهم و لا دينار و لكن تكتب على بطنك آية الكرسىّ و تكتبها و تشربها و تجعلها ذخيرة في بطنك فتبرأ باذن اللَّه تعالى».
يعنى: «بلى، بدون درهم و دينار، آية الكرسى را بر شكمت بنويس، همچنين آن را بنويس و بنوش و در شكم خود ذخيرهاش كن كه به خواست خداوند متعال خوب خواهى شد».
دوّم- طلب كفايت (كارگزارى خواستن):
اين نيز زياد است و ما به مقدار كمى از آن، بسنده مىكنيم: الف- «حسين بن احمد منقرى» گويد: شنيدم امام كاظم- ٧- مىفرمايد:
٧٦٩- «من استكفى بآية من القرآن من المشرق الى المغرب كفى اذا كان له يقين».
يعنى: «كسى كه يقين داشته باشد، تنها يك آيه قرآن، او را از مشرق و مغرب عالم، بىنياز مىسازد».