آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٩٧ - فصل سوم مداومت بر حفظ قرآن

هستم كه مرا واگذاشتى و تركم نمودى، اگر نگاهم مى‌داشتى تو را به اين درجه مى‌رساندم- در اين حال با انگشتش اشاره كرد، آنگاه فرمود:- بر شما باد به قرآن تا آن را فرا گيريد كه بعضى از مردم آن را مى‌آموزند تا گفته شود: فلانى قارى است.

و برخى آن را مى‌آموزند و هدفشان فقط صداست كه گفته شود فلانى خوش صوت است، در اينها خيرى نيست، اما برخى هم قرآن را مى‌آموزند و شبانه روز بر اين كار مداومت دارند و برايشان فرقى نمى‌كند كه كسى اين را بداند يا نداند».

و از آن حضرت است كه:

٧٦١- «من نسى سورة من القران مثّلت له في صورة حسنة و درجة رفيعة في الجنّة فاذا رءاها قال: من انت؟ ما احسنك ليتك لى، فتقول: اما تعرفنى؟ انا سورة كذا و كذا لو لم تنسنى لرفعتك الى هذا»

. يعنى: «كسى كه سوره‌اى از قرآن را فراموش كند، آن سوره در يك چهره زيبا و درجه‌اى بالا در بهشت برايش تمثّل مى‌يابد، وقتى آن را ديد، به او مى‌گويد:

تو كيستى؟ چه زيبايى! اى كاش براى من بودى! مى‌گويد: آيا مرا نمى‌شناسى؟ من فلان سوره و فلان سوره‌ام، اگر فراموشم نكرده بودى، تو را تا اينجا بالا مى‌آوردم».

و از حضرت صادق- ٧- نقل است كه فرمود:

٧٦٢- «القران عهد اللَّه الى خلقه فينبغى للمسلم ان ينظر في عهده و ان يقرأ في كلّ يوم خمسين آية».

يعنى: «قرآن، عهد خدا به سوى خلق اوست، پس سزاوار است براى يك مسلمان كه در عهدش نظر كند و در هر روز، پنجاه آيه بخواند».

.