آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٧٤ - سوم - پناه بردن(به خدا)

و نيز روايت شده است كه امير المؤمنين- ٧- وقتى از قرائت‌ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ فارغ مى‌شد، مى‌فرمودند:

٧٢٤- «يا هو، يا من لا هو الّا هو، اغفر لي و انصرنى‌ عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ‌»

. يعنى: «اى همان (مطلوب حقيقى ما»! اى كسى كه مطلوبى جز او نيست، مرا بيامرز و بر گروه كافر، ياريم فرما».

و نيز آن حضرت همين را در «جنگ صفين» مى‌گفت و دشمن را كنار مى‌زد.

سوّم- پناه بردن (به خدا):

الف- «عبد اللَّه بن يحيى كاهلى» گويد: حضرت صادق- ٧- فرمود:

٧٢٥- «اذا لقيت السّبع فاقرأ في وجهه آية الكرسىّ و قل: عزمت عليك بعزيمة اللَّه و عزيمة محمّد- ٦ و سلّم- و عزيمة سليمان بن داود و عزيمة امير المؤمنين و الائمّة من بعده، فانّه ينصرف عنك ان شاء اللَّه»

. يعنى: «وقتى حيوان درّنده‌اى را ديدى، در برابرش آية الكرسى‌[١] را بخوان و بگو: نفرينت مى‌كنم به نفرين خدا و نفرين محمد- ٦- و نفرين سليمان بن داود و نفرين امير المؤمنين و ائمه بعد از او. ان شاء اللَّه آن حيوان از تو منصرف خواهد شد».

«كاهلى» گويد: بيرون آمدم، ناگاه درّنده‌اى را ديدم كه معترضم گرديده، نفرينش كردم كه مبادا راه را بر ما ببندد و به ما آزار رساند، ناگهان ديدم سرش را پايين آورده بين دو پايش قرار داد و پشت كرد و از راه برگشت.

[١] - آيه ٢٥٥- ٢٥٧ از سوره بقره را« آية الكرسى» گويند.