آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٢٩ - فصل استحباب ذكر در هر مجلس

«حسن بن ابى الحسن ديلمى» از پيامبر اكرم- ٦- روايت كرده است كه فرمود:

٦٥٠- «انّ الملائكة يمرّون على حلق الذّكر فيقومون على رؤوسهم و يبكون لبكائهم و يؤمّنون لدعائهم، فاذا صعدوا السّماء يقول اللَّه تعالى: يا ملائكتى، اين كنتم؟ و هو اعلم، فيقولون: يا ربّنا، انّا حضرنا مجلسا من مجالس الذّكر فرأينا اقواما يسبّحونك و يمجّدونك و يقدّسونك و يخافون نارك، فيقول اللَّه سبحانه: يا ملائكتى، ازووها عنهم و اشهدكم انّى قد غفرت لهم و امنتهم ممّا يخافون فيقولون: ربّنا انّ فيهم فلانا و انّه لم يذكرك، فيقول: قد غفرت له بمجالسته لهم فانّ الذّاكرين من لا يشقى بهم جليسهم»

. يعنى: «ملائكه الهى بر حلقه‌هاى ذكر كه مى‌گذرند، بالاى سرشان مى‌ايستند، با گريه آنها گريه مى‌كنند و بر دعاهايشان آمين مى‌گويند. و وقتى كه به سوى آسمان مى‌روند، خداوند متعال مى‌گويد: اى ملائكه من! كجا بوديد؟- با اينكه خود بهتر مى‌داند- مى‌گويند: ما در مجلسى از مجالس ذكر حاضر شديم، گروههايى را ديديم كه تو را تسبيح و تمجيد و تقديس كرده، از آتشت مى‌هراسيدند.

در اينجا خداوند سبحان مى‌گويد: اى ملائكه من! آتش را از آنان دور كنيد و شاهد باشيد كه من اينان را آمرزيدم و از آنچه كه مى‌هراسند، ايمنشان دادم. ملائكه مى‌گويند: پروردگارا! در بين اينان فلان كس هست كه ذكر تو را نداشت. ذات اقدس الهى مى‌فرمايد: او را هم بخشيدم، چون با اين جمعيت همنشين شد، هرگز كسى كه همنشين ذاكرين باشد، به شقاوت نخواهد رسيد».