آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٣١ - و اما در صورت عدم اجابت

يعنى: «مؤمن، خداوند عزيز و جليل را براى حاجتش مى‌خواند و او در جواب مى‌گويد: اجابتش را به تأخير بيندازيد، چون من مشتاق صدا و دعاى اويم و آنگاه كه قيامت برپا شد مى‌گويد: بنده من! مرا خواندى اما من اجابتت را به تأخير انداختم، ثواب تو چنين و چنان است. و نيز در فلان كار هم مرا خواندى و آنجا هم اجابت تو را به تأخير انداختم، ثواب تو چنين و چنان است. آنگاه حضرت فرمود:

در اينجا مؤمن به خاطر ديدن پاداشهاى عظيم الهى، آرزو مى‌كند كه اى كاش! در دنيا خدا هيچ يك از دعاهايش را مستجاب نمى‌كرد».

٥٣١- «قال رسول اللَّه- ٦-: رحم اللَّه عبدا طلب الى اللَّه حاجة فالحّ في الدّعاء استجيب له او لم يستجب له»

. يعنى: «رسول خدا- ٦- فرمود: رحمت كند خدا بنده‌اى را كه از او حاجتى بخواهد و بر آن اصرار نمايد، چه مستجاب شده و چه نشده باشد».

آنگاه حضرت، اين آيه شريفه را تلاوت فرمودند:

- وَ أَدْعُوا رَبِّي عَسى‌ أَلَّا أَكُونَ بِدُعاءِ رَبِّي شَقِيًّا[١].

يعنى: «پروردگار خود را مى‌خوانم، باشد كه به سبب خواندن او، به بدبختى نيفتم».

از رسول خدا- ٦- نقل شده است كه فرمود:

- «انّ اللَّه يحبّ السّائل اللّحوح»

[٢].

يعنى: «خداوند متعال، سائل اصراركننده را دوست دارد».

[١] - سوره مريم، آيه ٤٨.

[٢] - در حديث ٤٠٦ گذشت.