آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٠٦ - لزوم محبت بين برادران ايمانى

«جابر» از امام باقر- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

٤٩١- «هو المؤمن يدعو لاخيه بظهر الغيب فيقول له الملك: و لك مثل ما سألت، و قد اعطيت لحبّك ايّاه»

. منظور آيه، مؤمنى است كه براى برادرش در غياب او دعا مى‌كند، در اينجا فرشته الهى به او خطاب مى‌كند: به خاطر محبتت نسبت به او همانند آنچه برايش خواستى، به تو هم عطا گرديده است.

حكايت كرده‌اند كه فرد صالحى در مسجد بعد از نماز براى برادرانش دعا مى‌كرد، از آنجا كه خارج شد، ديد پدرش از دنيا رفته، وقتى از تجهيزش فارغ گرديد، شروع كرد اموال و ميراث باقى مانده از پدرش را براى همان برادرانى كه در حقشان دعا كرده بود، تقسيم كردن، به او گفتند: اين چه كارى است؟ گفت: من در خانه خدا براى آنان بهشت (جاودانى) طلب نمودم، اما نسبت به مالى كه از بين رفتنى است، بخل بورزم.

اى برادر! فكر كن در سخن امام جعفر بن محمد صادق- عليهما السّلام- كه فرمود:

٤٩٢- «اذا تصافح المؤمنان قسّم بينهما مائة رحمة تسع و تسعون منها لاشدّهما حبّا لصاحبه»

. يعنى: «وقتى دو مؤمن با يك ديگر دست مى‌دهند، صد رحمت بينشان تقسيم مى‌گردد كه نود و نه تاى آن براى كسى است كه رفيقش را بيشتر دوست داشته باشد».

ببين خداوند سبحان چقدر به مؤمن عنايت داشته، به خاطر محبت بنده نسبت به برادران ايمانى او را دوست دارد، اما مبادا دعايت در حق آنان به خاطر تجارت و معامله باشد تا به آن پاداشهايى كه وعده داده شده برسى ولى در قلبت نسبت به او رحم و عطوفتى نباشد و استجابت دعا در حق او را دوست نداشته باشى كه مى‌ترسم اگر چنين كنى خداوند متعال آن اجرها را به تو ندهد