آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٩ - آيات

پنجم: اين آيه كريمه دلالت دارد بر اينكه ذات اقدس الهى، مكان ندارد، چون اگر مكان مى‌داشت به هر مناجات‌كننده‌اى نزديك نبود، (يعنى اگر به فردى در شرق عالم نزديك بود، مى‌بايست از فردى كه در غرب است دور بوده باشد، چون خاصيت موجودات مكان دار اين است و حال آنكه او به هر دو نزديك است، پس مكان ندارد).

ششم- پروردگار متعال در اين آيه با جمله‌ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي‌ امر به دعا كردن بندگان نموده است.

هفتم- امام صادق- ٧- در تفسير جمله‌ وَ لْيُؤْمِنُوا بِي‌ فرمود:

١٥- «و ليتحقّقوا انّى قادر على اعطائهم».

يعنى: «بندگان من بدانند كه من قدرت بخشش درخواستهاى ايشان را دارم».

اين فرمان حق، دو فايده دارد:

فايده اوّل: به بندگان اعلام مى‌دارد كه او قادر است.

فايده دوّم: بندگان را در رسيدن به حاجات و درخواستهايشان اميدوار مى‌كند، چون انسان اگر بداند طرف معامله‌اش قدرت بر تسليم و تحويل آنچه بر عهده اوست را دارد، در او ميل و رغبت ايجاد مى‌شود كه دست به آن معامله بزند، همچنان كه اگر بداند طرف معامله‌اش اين قدرت را ندارد اقدام نخواهد كرد، به همين خاطر مى‌بينيد كه مردم از معامله با افراد ورشكسته پرهيز مى‌كنند.

هشتم: با ذكر جمله «يرشدون» گويا به بندگان بشارت مى‌دهد كه دعايتان اجابت شد، چون «رشاد» به راه هدايتى گويند كه به مطلوب و مقصود مى‌رسد.

در اين مورد امام صادق- ٧- مى‌فرمايد:

١٦- «من تمنّى شيئا و هو للَّه رضا لم يخرج من الدّنيا حتّى يعطاه».

يعنى: «اگر كسى از خداوند متعال چيزى بخواهد كه مورد رضاى حق هم باشد، تا از دنيا نرفته، آن را دريافت مى‌كند».