آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٨٤ - ى - گريه در حال دعا

ميان شب، از ترس خدا بگريد».

٤٤٩- «ما من شي‌ء الّا و له كيل او وزن الّا الدّموع فانّ القطرة تطفى‌ء بحارا من النّار، فاذا اغرورقت العين بمائها لم يرهق وجهه قتر و لا ذلّة، فاذا فاضت حرّمه اللَّه على النّار، و لو انّ باكيا بكى في امّة لرحموا»

. يعنى: «هر چيزى وزن و اندازه‌اى دارد مگر اشك كه يك قطره از آن، درياهايى از آتش را خاموش مى‌كند، آنگاه كه چشم از اشك پر شود، آن صورت در قيامت نه سختى مى‌بيند و نه خوارى را. و وقتى كه آن اشك از چشمها جارى شد، خداوند متعال آن صورت را بر آتش حرام مى‌كند و اگر گريه‌كننده‌اى بر امتى بگريد، خداوند متعال تمام آنان را مشمول رحمت خويش مى‌گرداند».

٤٥٠- «ما من عين الّا و هى باكية يوم القيامة الّا عين بكت من خوف اللَّه، و ما اغرورقت عين بمائها من خشية اللَّه الّا حرّم اللَّه سائر جسده على النّار، و لا فاضت على خدّه فزهق ذلك الوجه قتر و لا ذلّة، و ما من شي‌ء الّا و له كيل او وزن الّا الدّمعة فانّ اللَّه يطفى‌ء باليسير منها البحار من النّار، و لو انّ عبدا بكى في امّة لرحم اللَّه تلك الامّة ببكاء ذلك العبد».

يعنى: «هيچ چشمى نيست مگر آنكه در روز قيامت گريان است بجز چشمى كه از ترس خدا گريه كرده باشد، هرگز چشمى از ترس خدا با اشك پر نشد مگر آنكه ذات اقدس الهى ساير اعضاى بدنش را بر آتش حرام گردانيد و نشد اين اشك جارى شود و آن چهره سختى و ذلت ببيند.

هر چيزى وزن و اندازه‌اى دارد مگر اشك كه خداوند متعال با مقدار كمى از آن، درياهايى از آتش را خاموش مى‌كند اگر بنده‌اى در باره امتى بگريد، خداوند منّان آن امت را به واسطه گريه همين بنده مشمول رحمت خويش مى‌نمايد».