آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٧٧ - ط - تقديم صلوات بر پيامبر و آلش

اى رسول حق! فلانى به تو سلام مى‌رساند كه پيامبر اكرم- ٦- هم مى‌گويد: و ٧».

امير المؤمنين- ٧- فرمود:

٤٣٣- «اعطى السّمع اربعة: النّبىّ- ٦-، و الجنّة، و النّار، و الحور العين، فاذا فرغ العبد من صلاته فليصلّ على النّبىّ- ٦-، و ليسأل اللَّه الجنّة، و ليستجر باللَّه من النّار، و ليسأله ان يزوّجه من الحور العين، فانّه من صلّى على النّبىّ رفعت دعوته، و من سأل اللَّه الجنّة قالت الجنّة يا ربّ، اعط عبدك ما سألك، و من استجار باللَّه من النّار قالت النّار: يا ربّ، اجر عبدك ممّا استجار منه، و من سأل الحور العين قلن: يا ربّ، اعط عبدك ما سأل»

. يعنى: «به چهار شخص، قدرت شنوايى (ويژه) داده شده است: پيامبر، بهشت، جهنم و حور العين. آنگاه كه بنده از نمازش فارغ شد، بر پيامبر- ٦- درود بفرستد، از خدا بهشت طلب كند، از جهنم به او پناه ببرد و بخواهد كه حور العين را به ازدواج وى در آورد چون: هر كس كه بر پيامبر- ٦- درود بفرستد، دعايش حتما بالا مى‌رود.

كسى كه از خدا بهشت طلب كند، بهشت مى‌گويد: پروردگارا! آنچه را كه بنده‌ات مى‌خواهد به او بده. كسى كه از جهنم به خدا پناه مى‌برد، جهنم مى‌گويد:

خدايا! بنده‌ات را از آنچه كه به تو پناه مى‌برد، پناه بده. و كسى كه از خدا حور العين مى‌خواهد، حور العين مى‌گويند: پروردگارا! خواهش بنده‌ات را عطا كن».