آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٦٧ - ز - اظهار خشوع

خداوند متعال مى‌فرمايد:

- ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً[١].

يعنى: «پروردگارتان را در حال تضرع و خفا بخوانيد».

در دعاى معصومين- عليهم السّلام- آمده است كه:

٤١٨- «و لا ينجى منك الّا التّضرّع اليك»

. يعنى: «تنها تضرّع به درگاه تو موجب نجات است».

در آنچه به موسى- ٧- وحى شده آمده است:

- «يا موسى، كن اذا دعوتنى خائفا مشفقا وجلا، و عفّر وجهك في التّراب، و اسجد لى بمكارم بدنك، و اقنت بين يدىّ في القيام و ناجنى حيث تناجينى بخشية من قلب وجل»

[٢].

يعنى: «اى موسى به هنگام دعا بايد خائف، سوخته دل و بيمناك باشى، صورتت را به خاك بمال و با بهترين اعضايت در برابرم سجده كن، در مقابل من كه ايستاده‌اى دستهاى گدايى را به قنوت بلند كن و به هنگام مناجاتت با حالتى هراسناك و قلبى بيمناك مناجات بنما».

و در آنچه كه بر عيسى- ٧- وحى فرستاد آمده است كه:

٤١٩- «يا عيسى، ادعنى دعاء الغريق الحزين الّذى ليس له مغيث.

يا عيسى، اذلّ لى قلبك و اكثر ذكرى في الخلوات و اعلم انّ سرورى ان تبصبص الىّ و كن في ذلك حيّا و لا تكن ميّتا و اسمعنى منك صوتا حزينا»

. يعنى: «اى عيسى! همچون انسان غريق و محزونى كه هيچ نجات دهنده‌اى ندارد، مرا بخوان: اى عيسى! قلبت را در برابر من خوار و ذليل كن و در خلوتها بسيار به ياد من باش. بدان خوشحالى من در اين است كه با خوف و رجا به سوى من بيايى، اما مبادا با قلبى مرده چنين كنى، بلكه بايد قلبت زنده و با نشاط باشد و از

[١] - سوره اعراف، آيه ٥٥.

[٢] - در حديث ٤٤١ خواهد آمد.