آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٦ - تحريص بر دعا و تشويق عقل بر آن

يعنى: «آيا مى‌خواهيد چيزى را به شما معرفى كنم كه رسول اللَّه- ٦- از آن استثناء نكرد (يعنى نفرمود ان شاء اللَّه) زراره مى‌گويد گفتم:

بلى، فرمود: آن چيز، دعاست كه قضاى الهى را بر مى‌گرداند اگر چه محكم و حتمى شده باشد. آنگاه حضرت از باب تشبيه قضاى حتمى الهى، انگشتان دستهايشان را درهم فرو بردند».

امام زين العابدين- ٧- فرمود:

١٢- «انّ الدّعاء و البلاء ليتوافقان الى يوم القيامة انّ الدّعاء ليردّ البلاء و قد ابرم ابراما».

يعنى: «دعا و بلا، تا روز قيامت با هم در مبارزه‌اند و در اين ميدان، دعا پيروزمندانه بيرون مى‌آيد اگر چه آن بلا حتمى بوده باشد».

و نيز از آن حضرت است كه فرمود:

١٣- «الدّعاء يردّ البلاء النّازل و ما لم ينزل».

يعنى: «دعا، هم بلاى فرود آمده را بر مى‌دارد و هم، بلاى نيامده را».

با توجه به اين احاديث و احاديث مشابه ديگرى كه به خاطر پرهيز از طولانى شدن بحث از ذكر آنها خوددارى كرديم، روشن مى‌شود كه بايد ضررها را به واسطه دعا دفع كرد.

و دافع ضرر بودن دعا، از طريق اخبار معصومين- عليهم السّلام- كه علم به راستگويى آنان داريم، ثابت مى‌شود.