آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٣٦ - ح - كسى كه در حال اصرار بر گناهان، دعا مىكند

يعنى: «خداوند متعال دعاى كسى را كه قلبش متوجه او نيست، مستجاب نخواهد كرد، پس هر گاه خواستى دعا كنى، با قلبت به او روى بياور، آنگاه يقين به اجابتش داشته باش».

ز- كسى كه قبل از نزول بلا دعا نكرده باشد:

«سيف بن عميره» به واسطه عده‌اى از آن حضرت نقل كرده است كه فرمود:

٣٥٣- «انّ اللَّه عزّ و جلّ لا يستجيب دعاء بظهر قلب قاس، و من لم يتقدّم في الدّعاء لم يسمع منه اذا نزل به البلاء»

. يعنى: «خداوند عزيز و جليل، دعاى صاحب قلب قاسى را مستجاب نمى‌كند و كسى كه قبلا دعا نكرده باشد، دعايش هنگام بلا شنيده نخواهد شد».

«هشام بن سالم» نيز از آن حضرت روايت كرده است كه فرمود:

٣٥٤- «من تقدّم في الدّعاء استجيب له اذا نزل به البلاء. و قيل: صوت معروف، و لم يحجب عن السّماء، و من لم يتقدّم في الدّعاء لم يستجب له اذا نزل به البلاء، و قالت الملائكة: انّ ذا الصّوت لا نعرفه»

. يعنى: «كسى كه قبل از نزول بلا دعا كند، دعايش هنگام نزول آن اجابت خواهد شد و گفته مى‌شود: صدايى است آشنا و از آسمان پوشيده نمى‌ماند و كسى كه در دعا پيشى نگيرد، دعايش هنگام نزول بلا مستجاب نخواهد گرديد و ملائكه مى‌گويند: اين صدا را نمى‌شناسيم».

ح- كسى كه در حال اصرار بر گناهان، دعا مى‌كند:

رسول خدا- ٦- فرمود:

٣٥٥- «مثل الّذى يدعو بغير عمل كمثل الّذى يرمى بغير وتر»

. يعنى: «كسى كه بدون كار نيك، تنها دعا مى‌كند، مانند تيراندازى است كه بدون وتر[١] مى‌خواهد تيراندازى نمايد».

[١] -« وتر» زه كمان را گويند.