آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٢٧ - ل - كسى كه در حوايجش بر غير خداوند سبحان تكيه نمىكند

يعنى: «خود را از نفرين پدر و مادر نگهدارى كنيد، چون اين نفرين به بالاى ابرها مى‌رود، خود را از نفرين پدر و مادر نگهدارى كنيد، براى اينكه اين نفرين از شمشير تيزتر است».

در روايت آمده است:

٣٤١- «انّ الولد اذا مرض ترقّى امّه السّطح و تكشف عن قناعها حتّى يبرز شعرها نحو السّماء فتقول:»

. يعنى: «وقتى فرزند مريض مى‌شود، مادرش به پشت بام برود و روسرى را از سر خود بردارد تا موهايش به سوى آسمان آشكار شود، آنگاه بگويد:».

«اللّهمّ انت اعطيتنيه و انت وهبته لى اللّهمّ فاجعل هبتك اليوم لى جديدة انّك قادر مقتدر»

. يعنى: «خدايا! تو اين فرزند را به من عطا كردى و بخشيدى، خدايا! امروز هديه‌ات را تجديد كن كه تو قادرى».

«ثمّ تسجد فانّها لا ترفع رأسها الّا قد برأ ابنها»

. يعنى: «سپس سجده كند كه از آن سجده سر برنمى‌دارد مگر اينكه فرزندش از آن مرض بهبودى يافته است».

ل- كسى كه در حوايجش بر غير خداوند سبحان تكيه نمى‌كند.

پروردگار متعال مى‌فرمايد:

- وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدْراً[١].

يعنى: «كسى كه بر خدا توكل كند، خداوند او را كافى است، او كار خود را به اجرا مى‌رساند و براى هر چيزى اندازه‌اى قرار داده است».

[١] - سوره طلاق، آيه ٣.