آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٠٤ - ٨ - حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب(ع)

مشركين به حضرت رسول خاتم- ٦- اين چنين مى‌گفتند:

- لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ جاءَ مَعَهُ مَلَكٌ‌[١].

يعنى: «چرا گنج و مالى ندارد و يا فرشته آسمان همراه او نيست؟».

- أَوْ تَكُونُ لَهُ جَنَّةٌ يَأْكُلُ مِنْها؟[٢].

يعنى: «چرا باغى ندارد كه از ميوه‌هايش تناول كند؟».

- أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجِيراً[٣].

يعنى: «يا تو را باغى از خرما و انگور باشد كه در ميان آن باغ، نهرهاى آب جارى گردد».

- لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى‌ رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ‌[٤].

يعنى: «چرا اين قرآن بر بزرگى از اين دو قريه نازل نشد».

منظورشان از دو قريه، «مكه و طائف» و آن دو مرد هم، «مغيره يا وليد بن مغيره» از مكه و «ابو مسعود عروة بن مسعود ثقفى يا حبيب بن عمرو ثقفى» از طائف بود. و اينكه دو نفر را كانديدا كردند به خاطر اين بود كه اين دو بزرگان قومشان بوده‌اند و اموال بسيارى در مكه و طائف داشتند.

اين مقدار آيه و خبر در مدح مسكنت و كم دارى و مذمت شرف و دارايى، كفايت مى‌كند، چگونه اين خبرها كفايت نكند در حالى كه‌

[١] - سوره هود، آيه ١٢.

[٢] - سوره فرقان، آيه ٨.

[٣] - سوره اسراء، آيه ٩١.

[٤] - سوره زخرف، آيه ٣١.