آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٨٥ - ذكر برخى از نعمتهاى بهشتى

سخن حضرت صادق- ٧- در همين زمينه است كه مى‌فرمايد:

٢٧٤- «انّا لنحبّ الدّنيا، و ان لا نؤتاها، خير لنا من ان نؤتاها و ما اوتى ابن‌

آدم منها شيئا الّا نقص حظّه من الآخرة»

. يعنى: «ما (انسانها) دنيا را دوست داريم، ولى اگر بدان نرسيم بهتر از آن است كه به آن برسيم و هرگز به فرزندان آدم چيزى از دنيا داده نشد، مگر آنكه از بهره اخروى‌شان كم گرديد».

البته بايد توجه داشت كه منظور حضرت از جمله: «ما دنيا را دوست داريم»، اشاره به حال نوع انسانهاست كه دنيا را دوست دارند نه اينكه منظور حضرت، بيان حال خود يا آباء و ابناء طاهرينش- عليهم السّلام- باشد كه شأن آن بزرگان، از اين سخنان بسيار بالاتر است، چگونه چنين چيزى ممكن است در حالى كه جبرئيل سه مرتبه نزد رسول اكرم- ٦- آمد و كليدهاى بهشت را نزد حضرت آورده چنين گفت:

٢٧٥- «هذه مفاتيح كنوز الدّنيا و لا ينقص من حظّك عند ربّك شي‌ء»

. يعنى: «اين كليدهاى گنجهاى دنياست (اگر آنها را بپذيرى) از مقامات تو نزد پروردگارت ذره‌اى كم نخواهد شد».

اما حضرت ابا فرمودند و چيزى را كه خداوند متعال آن را كوچك كرده، بزرگش ننمودند.

دنيايى كه در برابر اين نعمت عظيم آن را مى‌خرى، جز يك لحظه بيش نيست، چون نه لذتهاى گذشته‌اش فعلا يافت مى‌شود و نه سختيها و دردهايش.

و آينده هم كه هنوز نيامده، پس دنيا و لذتهاى آن، تنها عبارت است از همين يك لحظه‌اى كه در آن قرار دارى. به همين خاطر است كه على- ٧- به «سلمان فارسى» فرمود:

٢٧٦- «وضع عنك همومها لما ايقنت من فراقها»

. يعنى: «همت تو دنيا نباشد، چون يقين دارى كه از تو جدا خواهد شد».

علاوه بر اين، مى‌بينيم كسى دنيا را به خاطر آخرت نفروخت مگر اينكه نسبت به هر دو سود برد و كسى آخرت را بخاطر دنيا نفروخت مگر اينكه نسبت به‌