آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٨٢ - ذكر برخى از نعمتهاى بهشتى

حاضر است تمام اموالش را در برابر يك روز عمر اضافى بدهد.

اما تو اين عمر را به تدريج به چيزهاى پست و كم ارزشى مى‌فروشى كه هيچ قيمت ندارند، فكرت را بكار بينداز كه بر فرض، عمر يك انسان معمولى صد سال باشد، اگر به او بگويند اين صد سال را در مقابل اندازه كره زمين طلا بفروش، او هرگز اين معامله را انجام نخواهد داد. بعد ببين هر يك سال، چقدر ارزش دارد (كه برابر است با يك صدم طلا به اندازه زمين) آنگاه با تقسيم بر دوازده، ارزش هر ماه و با تقسيم مجدّد بر سى، ارزش هر روز را به دست خواهى آورد كه قابل شمارش نخواهد بود، اما تو اين يك روز را به يك درهم يا يك دينار يا نصف دينارى مى‌فروشى، چه ضررى عظيمتر از اين است؟

ممكن است گفته شود: انسان براى بقاى حيات، به غذا نيازمند است و آن هم فراهم نمى‌شود مگر با كار كردن و حاصل كار (با رعايت جهات شرعى و حقوق ديگران معمولا) در يك روز، يك درهم يا يك دينار بيشتر نمى‌شود، پس خواهى نخواهى انسان ضرر كرده است.

مى‌گوييم: اگر مقصود بنده از كسب و كار، اين باشد كه قوتش را فراهم كند تا بتواند براى آخرتش عمل نمايد، هرگز چنين فردى يك روز را به يك درهم يا يك دينار نفروخته بلكه آن روزش سراسر عبادت بوده است، چون چنين عملى خود، نوعى عبادت است و كمترين عبادت، ارزشش قابل قياس با چند، برابر كل دنيا نخواهد بود، چون نعمت آخرت، دائمى و نعمت دنيا زوال پذير است، پس چگونه مى‌توان چيز دائم را با چيز زايل‌شدنى، سنجيد؟

ذكر برخى از نعمتهاى بهشتى‌

مگر سخن رسول خدا- ٦- را نشنيدى كه فرموده است:

٢٦٩- «من قال: «سبحان اللَّه»! غرس اللَّه بها عشر شجرات في الجنّة فيها