آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٤٥ - حقوق فرزند و والدين در قبال يك ديگر

امام كاظم- ٧- مى‌فرمود:

٢٠٣- «سعد امرؤ لم يمت حتّى يرى خلفه من نفسه ولدا، ثمّ قال: فقد ارانى اللَّه خلفى من نفسى»

. يعنى: «مردى كه قبل از مرگ، فرزند جانشينش را ببيند سعادتمند است.

سپس فرمود: خداوند متعال جانشين مرا به من نشان داده است- در همين حال، حضرت به سوى فرزندشان امام رضا- ٧- اشاره كردند».

حضرت صادق- ٧- فرمود:

٢٠٤- «انّ اللَّه ليرحم الوالد لشدّة حبّه لولده»

. يعنى: «خداوند بر پدر رحمت مى‌فرستد به خاطر شدّت محبت به فرزندش».

فردى از حضرت صادق- ٧- پرسيد: به چه كسى نيكى كنم؟

فرمود:

٢٠٥- «والديك».

يعنى: «به پدر و مادرت». گفت: آن دو (از دنيا) رفته‌اند، فرمود:

- «برّ ولدك»

. يعنى: «با فرزندت خوش رفتارى نما».

و نيز از آن حضرت نقل است كه فرمود:

٢٠٦- «احبّوا الصّبيان و ارحموهم، و اذا وعدتموهم شيئا فاوفوا لهم فانّهم لا يرون الّا انّكم ترزقونهم»

. يعنى: «به بچه‌ها محبت كنيد و بر آنان ترحّم نماييد و هر گاه به آنان وعده‌اى داديد، بدان وفا كنيد، چون اينان شما را روزى رسان خويش مى‌دانند».

و همچنين آن حضرت فرمود:

٢٠٧- «من قبّل ولده له حسنة، و من فرّحه فرّحه اللَّه يوم القيامة، و من علّمه القران دعى الابوان فكسيا حلّتين يضي‌ء من نورها وجوه اهل الجنّة»

.