پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤١ - ب- خداوند صادق است

محكم) صَدْق اطلاق مى‌شود از همان معناى راستى و درستى گرفته شده، يعنى آنچه در وصفش از صلابت و خوبى گفته شود مطابق حقيقت است، اگر «صَدق» به معنى صُلْب و محكم بود به هر چيز محكمى صدق گفته مى‌شد، در حالى كه چنين نيست.

«صدّيق» (با تشديد دال) به معناى كسى است كه بسيار راست مى‌گويد، يا كسى كه هرگز دروغ نمى‌گويد، و يا دروغ گفتن عملًا براى او امكان ندارد چون به راستگويى عادت كرده است، يا كسى است كه در اعتقاد و سخن و عمل هر سه صادق است (اينها همه به خاطر آن است كه صدِّيق مبالغه است، و مبالغه مى‌تواند در يكى از جهات مختلف فوق باشد)

تعبير به لسان صدق در موردى گفته مى‌شود كه شخص از هر نظر صالح باشد و اگر مدح و ستايشى از او شود مطابق واقع‌است.

به هر حال توصيف خداوند به صادق از جهات گوناگون است:

از جهت صدق و راستى در اخبارش.

از نظر صدق در وعده‌هايى كه در مورد پاداش نيكان و مجازات بدان داده است.

و از جهت عينيّت بخشيدن به آنچه فرموده كه در آيات مختلف قرآن منعكس است، و در تفسير آيه مورد بحث خواهد آمد.