پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦١ - ٢ منطق طرفداران رؤيت

اشاعره معتقداند خدا را مى‌توان ديد، و مؤمنان او را در بهشت مى‌بينند، امّا ديدنى منزه و خالى از روبه‌رو شدن و خالى از جهت و مكان.

سپس مى‌افزايد همه منكران رؤيت اتفاق نظر دارند كه انكشاف تام علمى- و مشاهده خداوند با چشم عقل و دل- ميسّر است، از سوى ديگر طرفداران رؤيت نيز اتفاق نظر دارند كه محال است صورتى از خداوند در چشم انسان نقش بندد، يا شعاع خارج شده از چشم به او برسد.

بايد توجّه داشت كه در ميان فلاسفه پيشين در حقيقت رؤيت دو نظر وجود داشت جمعى طرفدار خروج شعاع بودند و مى‌گفتند: هنگام رؤيت شعاعى از چشم انسان خارج مى‌شود و به مرئى مى‌رسد و انسان آن را مى‌بيند، ولى گروهى ديگر معتقد بودند كه حقيقت رؤيت همان نقش بستن صورت مرئى در چشم است، و مى‌دانيم امروز دانشمندان علوم طبيعى طرفدار نظريه دوم‌اند و آن را با دلايل حسّى ثابت كرده‌اند و مى‌گويند ساختمان چشم از اين نظر درست شبيه يك دستگاه عكّاسى است كه بايد نور از بيرون به چشم مرئى بتابد و انعكاس آن وارد چشم يا دستگاه عكاسى شود و عكس آن جسم روى شبكيه چشم يا فيلم عكاسى منعكس گردد

عجب اين كه اشاعره هنگامى كه در برابر اين استدلال قرار مى‌گيرند كه رؤيت به هريك از دو معناى بالا باشد درباره ذات پاك خداوند كه مجرّد از ماده است معنا ندارد چنين پاسخ مى‌دهند:

رؤيت منحصر به اينها نيست، مخصوصاً هنگامى كه سخن از رؤيت امور