پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٩ - صفات فعل

توضيح و پيام‌

«وَلِىّ» از ماده «وَلاء» در اصل به معناى قرار گرفتن دو چيز در كنار هم است، و سپس به معناى قرب و نزديكى آمده، خواه از نظر مكان باشد، يا نسبت خويشاوندى، و يا از حيث دين و دوستى و يارى و اعتقاد.

اين سخنى است كه راغب در مفردات بيان كرده، سپس مى‌افزايد: ولايت (با كسر واو) به معناى يارى كردن و ولايت (به فتح واو) به معناى سرپرستى امور است. [١]

در مقائيس اللّغه نيز ريشه اصلى اين واژه همان معناى قرب شمرده است. در لسان العرب نيز، ولىّ به معناى ناصر و متولى امور جهان و خلايق، تفسير شده است.

به هر حال اين واژه، معانى زيادى دارد، ولى هنگامى كه در مورد خداوند به كار برده مى‌شود بدون شك به معناى ولايت و سرپرستى بر امور جهان و نصرت و يارى بندگان است.

واژه مَولى نيز از همين ماده است و براى آن معانى بسيارى ذكر كرده‌اند كه همگى به همان ريشه‌اى كه در بالا گفته شد (قرب و نزديكى) باز مى‌گردد.

مرحوم علّامه امينى مجموعه معانى مختلف آن را كه از كتب لغت و موارد

[١]. مرحوم كفعمى در مصباح عكس اين را ذكر كرده است، همچنين در نهايه ابن اثير نيز ولايه را به معناى سرپرستى و وَلايه را به معناى نصرت و يارى كردن ذكر نموده، و بعيد نيست نسخه مفردات در اينجا غلط باشد.