پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٤ - ٥ خداوند جسم نيست

كند.

ديگر اين‌كه پاره‌اى از تعبيرات كنائى و مجازى است كه در قرآن و روايات به چشم مى‌خورد، و ممكن است براى افراد كوته بين ايجاد توهم جسميّت كند.

ولى با توجّه به يك نكته روشن مى‌شود كه قبول جسميّت براى خداوند مساوى با نفى الوهيت و واجب الوجود بودن او است، چرا كه هر جسمى اجزائى دارد، بعلاوه هر جسمى داراى زمان و مكان، و در معرض حوادث و تغيير است، و دائماً رو به فرسودگى و فنا مى‌رود، و اينها اوصافى است كه هريك از آنها براى نفى الوهيت و واجب الوجوب بودن خداوند كافى است.

از اين گذشته اگر او جسم باشد شبيه و مانند دارد، و مى‌دانيم در آيات متعدّدى از قرآن هرگونه شبيه و مانند از خدا نفى شده است. اين سخن را با حديثى از امام كاظم عليه السلام پايان مى‌دهيم:

بعضى خدمتش عرض كردند گروهى هستند كه عقيده دارند خداوند متعال- جسم است- به آسمان دنيا پائين مى‌آيد!

امام عليه السلام فرمود: «خداوند فرود نمى‌آيد، و نياز به آن ندارد، براى او دور و نزديك يكسان است ... او نياز به هيچ چيز ندارد، بلكه همه محتاج به او هستند ...

كسى كه اينگونه نسبت‌ها را به خدا مى‌دهد براى او زياده و نقصان قائل است، و هر موجودى كه متحرك است نياز به محرك دارد، كسى كه اين پندارها را درباره خدا داشته باشد هم خودش هلاك و گمراه شده، و هم ديگران را به هلاكت و گمراهى مى‌افكند! بر حذر باشيد از اين‌كه براى صفات او حدى قائل شويد،