پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٣ - ٤ دلايل طرفداران رؤيت ظاهرى

و بسيار جاى تعجب است كه هنوز گروهى بر اثر جمود بر بعضى از اينگونه روايات مجعول طرفدار مسأله رؤيت خداوند هستند، در حالى كه مكتب اهل بيت عليهم السلام مطلقاً اين عقيده خرافى را نفى مى‌كند، چرا كه نه عقل آن را مى‌پسندد و نه آيات قرآن مجيد با آن موافقت دارد.

طرفداران مسأله رؤيت از ميان آيات قرآن عمدتاً بر آيه شريفه‌ وُجُوْهٌ يَوْمَئذٍ ناضِرةٌ الى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ تكيه كرده‌اند. اين آيه مى‌گويد: « (آرى) در آن روز صورتهايى شاداب و مسرور است،- و به (الطاف) پروردگارشان مى نگرند» [١]

در حالى كلمه «ناظِرَةٌ» از ماده «نظر» هم به معناى نگاه كردن آمده و هم انتظار كشيدن و به هر حال اين آيه را بايد در كنار آيات ديگر قرآن كه مى‌فرمايد: «هيچ چشمى خدا را نمى‌بيند» گذاشت و اين متشابه را به وسيله آن محكم تفسير كرد، و اتفاقاً اينگونه تعبيرات به صورت كنائى زياد به كار مى‌رود، مثل اين‌كه مى‌گوئيم: فلان‌كس چشم به تو دوخته، تمام نگاهش به تو است يعنى از تو انتظار محبت و لطف و مرحمت دارد، بهشتيان نيز روز قيامت تمام توجّهشان به سوى خدا است و از او انتظار هرگونه لطف و محبت دارند.

جالب اين‌كه جمله‌ إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ- با توجّه به مقدّم شدن جار و مجرور- معناى حصر را مى‌رساند، يعنى «و به (الطاف) ض‌روردگارشان مى نگرند» در حالى كه مسلماً انواع نعمت‌هاى بهشتى را با چشم مشاهده مى‌كنند، درختان، نهرها، ميوه‌ها، حوريان، و غير آنها، اين خود دليل روشنى است بر اين‌كه منظور

[١]. سوره قيامت، آيات ٢٢- ٢٣.