«قضاوت در مسجد به خودى خود كراهتى نداشته، بلكه رجحان آن بعيد نيست؛ البته گاه همراه با اعمالى است كه بهتر است در مسجد انجام نشود يا حتى فعلش حرام است، كه خارج از محل بحث است و اى بسا تجمع در مسجد بهتر از جاى ديگر باشد، واللّه‌ العالم». (٣٥)

شهيد در مسالك نيز نزديك به همين عبارت را گفته، اما استدلال محقق حلى به فعل امام على (ع) را رد كرده است. محقق براى نفى كراهت قضاوت در مسجد اگر به طور نادر و گاهگاهى باشد استدلال كرد كه على(ع) در مسجد كوفه قضاوت مى‌كرد. شهيد در ردّ نظر محقق مى‌گويد:

«در استدلال به قضاوت على(ع) در مسجد، براى نفى كراهت مطلقاً، نظر و اشكال هست؛ زيرا معلوم است كه امام(ع) دائماً براى قضاوت نه در مسجد و نه در غير مسجد نمى‌نشست، بلكه در زمان امام، نمايندگان وى در مسجد قضاوت مى‌كردند» (٣٦) .

«مساجد خاصّ خداست» (٣٧) و «مساجد الهى را فقط كسانى آباد مى‌كنند كه به خدا و روز بازپسين ايمان آوردند.» (٣٨) خداى متعال به مسلمانان دستور داده: «زينت خود را در هر مسجد بر گيريد». (٣٩) نيز فرموده: «هركس شعائر الهى را بزرگ شمارد، از پروا و پرهيز دلهاست». (٤٠) از اين رو هر عملى كه براى خدا و مناسب بيت اللّه‌ باشد، در مسجد روا و

(٣٥) جواهر، ج٤٠، ص٨٠ و ٨١.
(٣٦) مسالك الأفهام، ج١٣، ص٣٧٧ـ ٣٧٨.
(٣٧) المساجد للّه‌. جن، آيه ١٨.
(٣٨) إنّما يعمر مساجد اللّه‌ من آمن باللّه‌ و اليوم الآخر، توبه، آيه ١٨.
(٣٩) خُذُوا زينتَكُم عند كُلِّ مسجدٍ، اعراف، آيه ٣١.
(٤٠) وَ مَن يُعظَّم شعائرَ اللّه‌ فإنّها من تقوى القُلوب، حج، آيه ٣٢.