فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣١٥ - قوانين كيفرى اسلامى و عقلانى بودن آن از ديدگاه استاد مطهرى محمدرضا بندرچی

{ محمد رسول اللّه و الذين معه اشدّاء على الكفّار رحماء بينهم} ؛ (٣٢)

محمد فرستاده خداست و كسانى كه با او هستند، در برابر كافر، سر سخت و شديد و ميان خود مهربانند.

آيا برخورد قهرآميز با كافران، همان شبهه پيشين را به ذهن نمى‌آورد كه قانون دوستى در ميان مسلمانان همگانى نيست؟ مسلمانان وظيفه دارند برخى را دوست بدارند و با برخى ديگر دشمن باشند؟

استاد شهيد با توجه به آيات قرآن، كافران را به دو دسته تقسيم مى‌كند: كافرانى كه با دين مسلمانان و خود مسلمانان سر جنگ ندارند، و كافرانى كه سر جنگ دارند و مى‌خواهند دين و همچنين آنان را نابود كنند. (٣٣)

قرآن اجازه مى‌دهد كه نسبت به دسته نخست، محبّت و احسان، روا داشته شود بلكه بدان سفارش مى‌كند:

{ لاينهكم اللّه عن الذين لم يقاتلوكُمْ في الدّين و لم يخرجوكم من ديار كم أَنْ تبرّوهم و تُقْسطوا إليهم انّ اللّه يحبّ المقسِطين} ؛ (٣٤)

خداوند شما را باز نمى‌دارد از اين كه با آنان كه با شما در دين نستيزيده و شما را از خانه و ديارتان بيرون نرانده‌اند، به نيكى و عدل با آنان رفتار كنيد كه به درستى خداوند عدالت پيشگان را دوست مى‌دارد.

اما در باره كسانى كه به خاطر دين با مسلمانان مى‌جنگيدند و آنان را از خانه هايشان بيرون مى‌راندند، مى‌فرمايد:

{ إنّما ينهكم اللّه عن الذين قاتلوكم فى الدين و أخرجوكم منِ دياركم ظاهروا على إخراجكم أَنْ تولَّوْهم و مَن يتولّهم فأولئك هم الظّالمون} ؛(٣٥)