فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٧٠ - عبور از مقابل نمازگزار پژوهشى به شيوه فقه مقارن (پژوهشى به شيوه فقه مقارن) امير رحمانى
با اين اوصاف بسيارى از احكام و آداب مربوط به نماز مانند خيلى احكام ديگر، از وجه صحيح و سنت واقعى دور شد، تا آنجا كه صحابه را به تعجب و افسوس واداشت!
طحاوى از ابو موسى اشعرى نقل مىكند: پس از آن كه به امامت على(ع) نماز گزارد گفت: او نمازى را كه با پيامبر مىخوانديم، به ياد ما آورد. آنچه فراموشش كرديم و يا عمداً تركش كرديم. هرگاه كه فرود مىآمد و هرگاه كه بلند مىشد و هرگاه كه سجده مىكرد، تكبير مىگفت. (١٢٠)
عمران بن حصين به مطوف بن عبداللّه مىگويد: نماز محمد(ص) را به جا آورد و مرا به ياد نماز ايشان انداخت. (١٢١)
زهرى مىگويد: دردمشق وارد بر انس بن مالك شديم، در حالى كه در تنهايى مىگريست، گفتم: چرا مىگريى، گفت: از آنچه درك كردم، چيزى نمىشناسم به جز نماز، و آن هم تضييع شد! (١٢٢)
شافعى از طريق وهب بن كيسان نقل كرده: ديدم عبداللّه بن زبير ابتدا نماز را مىخواند، بعد خطبه نماز را، سپس گفت: همه سنتهاى رسول اللّه(ص) تغيير پيدا كرده، حتى نماز! (١٢٣)
در چنين فضايى، ائمه اهل البيت(ع)، به رفع توهمات و بدفهمىها همت گماشتند و سنت صحيح پيامبر را بيان كردند و وجه مراد و حمل درست احكام و آداب را تبيين نمودند.
كلينى از محمد بن مسلم روايت مىكند كه
(١٢٠) صحيح بخارى، ج٢، ص٢٠٩؛ صحيح مسلم، ج١، ص٢٩٥؛ سنن نسائى، ج١، ص١٦٤.
(١٢١) مسند احمد، ج٤، ص٤٢٨؛ كنزالعمال، ج٨، ص١٤٣؛ السنن الكبرى، ج٢، ص٦٨.
(١٢٢) صحيح بخارى، ج١، ص١٤١؛ جامع البيان العلم، ج٢، ص٢٤٤؛ الطبقات الكبرى، ترجمه انس بن مالك.
(١٢٣) الام، ج١، ص٢٠٨.