«بايد لجنه‌اى از فضلاى بزرگ حوزه علميه بنشينند و يك دوره فقه از طهارت تا ديات، به زبان ساده بنويسند كه كار «شرح لمعه» را بكند و كيفيت استدلال را نشان دهد.»

درباره بازسازى روش تعليم و آموزش مى‌گويد:

«امروز دنيا دارند تمرين مى‌كنند كه مشكل‌ترين مطالب را به آسان‌ترين زبانها، بيان و فرموله كنند، رمز مى‌گذارند تا با گفتن يك كلمه، مخاطب ده كلمه را بفهمد...»

در تدوين كتابهاى درسى، فرموله كردن حرفهاى گذشتگان مراد رهبر نيست، بلكه فقه را بايد از مباحث، موضوعات و افكارى كه در حال، مورد نياز نيست، پيراست و مباحث كاربردى را با دسته‌بندى منظّم و آسان ياب با بيانى نو و ساده، همراه با تعبيراتى عصرى، پيش ديد طالبان فقه نهاد و دانشها و آگاهيهايى را كه براى فقه پژوهى بايسته است به فقه پژوهان، آموخت:

«... بايد در كتب درسى، تغيير جدّى صورت گيرد، چون تحول از پايه بايد شروع‌بشود و در خود كتب درسى بايد كار شود و در درس خارج فقه هم، مباحث كاربردى و مورد استفاده بايد مطرح گردد و بعضى از مباحث، مخصوصاً در اصول و در فقه وجود دارد كه واقعاً مورد احتياج نيست، ولى در اين اصول و فقه، اين مباحث را مى‌خوانند، در حالى كه يك فقيه، در تمام طول بيست‌سال هم كه استنباط كند، ممكن است‌يك بار حاجتش به چنين بحثى و يا به مبناى معانى حروف، يا در حقيقت و مجاز و يا مبانى ديگر بيفتد. چه لزومى دارد اين همه درمباحث غير لازم اصول، معطّل بشويم.»

سپس كتاب «حلقات اصول» و روش اصولى شهيد صدر را نمونه مى‌آورد و اسوه‌اى نيكو در كار تدوين كتابهاى درسى حوزه، مى‌شمارد:

«در اين زمينه، مرحوم شهيد صدر، رضوان اللّه‌ عليه، كار خوبى