اين كفايت نمى‌كند كه ما، فرضاً در علم اصول، كتاب فصول يا قوانين را نگاه كنيم و بسيارى از مباحث آنها را منسوخ به حساب بياوريم همچنان كه اين گونه هم هست... پس مفاهيم منسوخ مى‌شوند. در همه علوم، چنين چيزهايى هست. براى پر كردن خلأ حرفها و مباحث و مسائل منسوخ، بايد مباحث جديدى مطرح شود و فضاى ذهنى در هر علمى، از لحاظ حجم مفاهيم ذهنى لازم، به كمال برسد.»

بر اين اساس، ديدگاهها و افكار صبغه زمانى دارند. تصلّب و جمود بر افكار و انظار گذشتگان و در درون نوشته‌هاى آنان گرديدن، ره به جايى نمى‌برد. بايد اصول، قواعد و روشها را گرفت، رسالت دانش فقه را پيش ديد داشت و براى ايفاى مناسب و در خور زمان علم فقه، به منابع و ديدگاه سر زد، درنگ كرد و پرسشهاى نو پيدا را پاسخ گفت. اين مهم، نشايد جز آن كه آخرين متون و ديدگاه فقهى را با بهره‌ورى از جديدترين دستاوردها در زبان، منطق و شيوه استدلال زير ذره‌بين نقد و نظر قرار داد، تا به ابتكار و نوآورى دست‌يافت.

ماندن در متون و غرق شدن در كتابهاى فقهى، محصول و فراورده‌اى جز چند «الأحوط»، «الأقوى» و تدوين حاشيه‌هاى عروه‌اى مكرّر، در پى نخواهد داشت.

براى رساندن علم فقه به حجم لازمى از مفاهيم كه ذهنيتى نوپديد آورد، گام آغازين، پالايش و بالنده سازى متون درسى و سامان دهى به نظام آموزشى حوزه‌هاى فقاهت است.

قضاوت رهبر را درمتون رايج حوزه ببينيم:

«چه لزومى دارد كه ما كتاب «معالم» را بخوانيم كه بر اساس اوّلين كتاب اصولى متعلّق به چندين قرن پيش است و...»

براى سامان بخشى متون حوزه چنين رهنمود مى‌دهد: