ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٨٧٩ - أبو اسحق شيرازي
و مدينه مىگرفتهاند و مدار فقه و تشريع بر كتابهاى قديم مانند كتاب « جامع السنن » تأليف معمر بن راشد بصرى ، كه پيش از كتاب « الموطأ » تأليف مالك بن انس نوشته شده بوده ، و كتاب « الموطَّأ » تأليف مالك و « جامع » تأليف عبد الرازق صنعانى و « جامع السنن » تأليف ابو قره ، موسى بن طارق ، لحجى رعرعى ، كه تأليفاتى ديگر هم منتزع از فقه مالك و ابو حنيفه و معمر و ابن جريج و ثورى و ابن عيينه داشته ، چه ابو قره با همه ايشان ملاقات كرده بوده است ، و مذهب شافعى از زمان قاسم بن محمد قرشى فقيه شافعى در قرن چهارم در يمن انتشار يافته و به وسيله شاگردان او رواج و نشرش فزونى يافته است و پس از آن مصنفات شافعيه به يمن وارد شده و دانشمندان يمن به تفقّه از آنها پرداخته و در پيرامن آنها دست به كار تهذيب و تلخيص و نوشتن شروح و تعليقات شدهاند به طورى كه قبل از سدهء پنجم و در اين سده بكتاب مزنى و به رسالهء امام شافعى و به مصنفات قاضى طبرى و بكتاب ابن قطان و به مجموع محاملى و به شروح مشهور بر مزنى و به فروع سليم بن ايوب رازى مراجعه مىداشته و از آنها فقاهت مىآموخته و مىاندوختهاند تا اين كه كتاب المهذّب تأليف ابو اسحاق شيرازى در آخر سدهء پنجم به يمن رسيده و مورد توجّه كامل و اعتماد مردم يمن در فقه و فتوى گرديده است .
عمر بن على جعدى در كتاب فوق به مناسبت رفتن يكى از « اعيان علماء يمن و اشياخ فقهاء زمن استاذ الاستاذين و شيخ المصنفين الامام زيد بن عبد الله بن . . يفاعى »