ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٨٥٧ - ٢ - از طبقه دوّم أبو القاسم أنماطي ، أبو نعيم استرابادي و أبو جعفر ترمذي و

متولد شده و در نيشابور نشو و نما يافته و در سمرقند سكنى گزيده و به سال دويست و نود و چهار ( ٢٩٤ ) در گذشته است .
مروزى گفته است : بيست و هفت ( ٢٧ ) سال حديث نوشتم و اقوال و مسائل شنيدم و به شافعى خوشبين نبودم تا وقتى كه در مسجد پيغمبر ( ص ) در مدينه نشسته بودم خواب بر من چيره شد پيغمبر ( ص ) را در خواب ديدم . .
مروزى كتابهايى بسيار مشتمل بر فقه و آثار تصنيف كرده است . او باختلاف صحابه و تابعان در احكام از همه كس داناتر بوده و كتابى در بارهء مواردى كه ابو حنيفه بر خلاف على و عبد الله گفته تصنيف كرده است .
ابو بكر صيرفى گفته است : « لو لم يصنّف ( يعنى المروزىّ ) الَّا كتاب القسامة لكان من افقه النّاس فكيف و قد صنّف كتبا سواه » و ابو الحسن منصور بن اسماعيل تميمى مصرى [١] ، كه فقه را از اصحاب شافعى و از اصحاب اصحاب او گرفته . تميمى با اين كه كور بوده كتبى مليح در مذهب تصنيف

[١] خطيب در ترجمه او به اسنادش كه از قيس بن ابى حازم آورده كه قيس گفته است « مراد از آيه * ( « وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّه » اذان است و مراد از * ( « وَعَمِلَ صالِحاً » نماز است . آنگاه خطيب از ابو بكر نقاش آورده كه او از ابو بكر بن ابو داود نقل كرده كه : در تفسير يك صد و بيست هزار حديث است و اين حديث در ميان آن همه وجود ندارد »