ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٥٤٨ - ٢٠ - احتياط ابراهيم در افتاء

از تابعان است : مانند علقمه و اسود و مسروق و عبيدهء سلمانى و يزيد بن معاويهء نخعى و عبد الرحمن بن يزيد و شريح بن حارث . .
- ٣ - شعبى ابو عمرو ، عامر بن شراحيل بن عبد مشهور به شعبى [١] .
شعبى ، به گفتهء ابو اسحاق ، و ابن خلَّكان در سال ششم از خلافت عثمان و به قولى چهار سال به آخر خلافت عمر مانده [٢] متولَّد گرديده و به گفتهء

[١] ابن اثير در « اللباب » ذيل « الشعبانى » چنين گفته است : « همانا شعبان قبيله ايست از حمير جوهرى گفته است « شعب كوهى است در يمن كه ذو شعبين است و حسان بن عمرو حميرى و فرزندانش در آنجا بوده و به آن جا منسوب شده‌اند پس كسانى از ايشان كه به كوفه رفته‌اند ايشان را « شعبيون » گفته‌اند ، كه عامر شعبى فقيه از اين كسان است ، و آنان كه در شام ساكن شده‌اند « شعبانيون » خوانده شده‌اند و كسانى از ايشان كه در يمن بوده‌اند به ايشان « آل ذى شعبين » گفته شده و كسانى كه در مصر و مغرب بوده‌اند ايشان را « اشعوب » خوانده‌اند » ابن خلكان نيز در وفيات الاعيان مطلب بالا را آورده است . از كتاب « لسان العرب » بنقل از « تاج العروس » نيز همين مفاد منقول است و از « نهاية الارب و سبائك الذهب » نقل شده كه بنو شعبان بطنى از حمير و شعبى ، فقيه مشهور ، به ايشان منسوب است » .
[٢] ظاهر ابن اثير اختيار اين قول است چه در ذيل « الشعبى » پس از اين كه در ضبط آن گفته « بفتح شين معجمه و سكون عين مهمله و در آخر آن باء موحده » چنين آورده است « و مشهور به اين نسبت ابو عمرو عامر بن شراحيل شعبى از اهل كوفه است كه از كبار تابعان و فقيهان ايشان است از يك صد و پنج كس از اصحاب پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و سلَّم روايت كرده ( اين عدد با آن چه از خود شعبى نقل شده - پانصد - منافات ندارد چه در آنجا « ادراك » گفته شده و در اينجا « روايت » و محتمل است در هر دو يك مطلب منظور بوده و وجود و عدم « و » در نسخه ها كه « خمس و مائة » يا « خمس مائة » آورده شده موجب اشتباه و اختلاف شده باشد ) و مولد وى در سال بيست ( ٢٠ ) و به قولى سى و يك ) بوده است و به سال يك صد و نه ( ١٠٩ ) و به قولى پنج و به قولى ديگر يك صد و چهار ( ١٠٤ ) در گذشته است »