ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٥٩٢ - ٤٦ - دو قاضي بنام شريك بوده اند سنّي و شيعي
« و الله يا امير المؤمنين لا يفلح الشّيخ بعد هذه الأكلة ابدا ! » چنان كه طبّاخ به مهدى گفته بود شريك پس از آن ، هم تحديث و تعليم فرزندان خليفه را پذيرفت و هم شغل قضا را » ممقانى در بارهء شريك به تفصيل سخن رانده و در طىّ آن چنين افاده كرده است :
« پوشيده نماند كه شريك قاضى كه امامى بودن او از كتاب « كشف الغمّه » نقل شد شريك بن عبد الله است و همو است كه گفته است :
ابو حنيفه و ابن ابى ليلى و ابن شبرمه بر ابو محمد اعمش ، محدّث امامى ، داخل مىشده و از او استفاده مىكردهاند . . » ممقانى اختلاف علماء شيعه و سنّى را در وثاقت و عدم وثاقت و امامى بودن و نبودن شريك به تفصيل آورده و در آخر چنين تحقيق و افاده كرده است :
« از آن چه گفتيم محقق شد كه شريك قاضى معاصر با امام صادق ، از اهل سنّت و او بوده كه شهادت شيعه را نمىپذيرفته و او غير از شريك پسر عبد الله بن ابى شريك است كه قاضى شيعى و امامى و شاگرد ابو محمد اعمش است . . » شريك بن عبد الله قاضى ، كه به گفتهء ممقانى ، بنقل از مقدسى در سال يك صد و پنجاه قضاء واسط را تولَّى يافته و چند سال پس از آن قضاء كوفه را متصدّى شده در كار قضاء سخت عدالت را رعايت مىداشته و بىپروا بحقّ حكم مىداده و چون اين موضوع ، موضوع قضاء در اسلام ، خود موضوعى است كه در ادوار فقه بايد مورد توجّه و بحث واقع گردد مناسب است در اينجا چند قضيه از موارد قضاء شريك بن عبد الله آورده شود .
خطيب بغداد در ترجمهء اين شريك آورده است كه :
« شريك بن عبد الله قضاء كوفه را مىداشت بر وكيل ( باصطلاح اين عصر پيشكار ) عبد الله بن مصعب حكمى كرد كه بر خلاف ميل ابن مصعب بود . در بغداد ميان شريك و عبد الله ملاقاتى رخ داد .
عبد الله ، شريك را گفت :