ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٣٢٨ - ١١ - فقاهت و فقيهان مشهور اسلامي در عصر اول از عهد دوم ( تابعيان ) ١ - توجيه از ميان رفتن مركز بودن مدينه براي فقاهت و تفرقه آن در سائر بلاد اسلامي
ابو اسحاق شيرازى سه طبقه از كسانى را كه در اين دوره بعنوان « فقيه » در مدينه شهرت يافته و شناخته شدهاند ياد كرده است .
طبقهء نخستين از ايشان كه بدين عنوان شهرت داشته هفت تن بوده كه عنوان « فقهاء سبعه » بر آنان اطلاق شده و اين عنوان براى ايشان اصطلاح گرديده است [١] نامهاى آنان به ترتيب سال وفات ( بنا بقول به اقلّ ) بدين قرار است :
١ - عروة پسر زبير پسر عوّام متوفّى به سال هفتاد و چهار ( ٧٤ ) قمرى ( يا ٩٩ يا . . ) ٢ - سعيد پسر مسيّب متوفّى به سال نود و يك ( ٩١ ) قمرى ( يا ٩٢ يا . . ) ٣ - ابو بكر پسر عبد الرّحمن متوفّى به سال نود و چهار ( ٩٤ ) قمرى ٤ - سليمان پسر يسار متوفّى به سال نود و چهار ( ٩٤ ) قمرى ( يا ١٠٠ يا ١٠٧ ) ٥ - عبيد الله پسر عتبه متوفّى به سال نود و هشت ( ٩٨ ) قمرى ( يا ٩٩ يا . . ) ٦ - خارجه پسر زيد متوفّى به سال نود و نه ( ٩٩ ) قمرى ٧ - قاسم پسر محمّد بن ابى بكر متوفّى به سال يك صد و يك ( ١٠١ ) قمرى در اين اوراق به ترجمهء اين هفت تن كه از طبقهء نخست فقيهان مدينه ، بلكه فقيهان بطور مطلق ، بشمار آمدهاند به ترتيبى كه در بالا از ايشان نام برده شد ، بر وجه اختصار ، المام و اشعار مىشود :
[١] مقام على بن حسين ( ع ) امام چهارم شيعه فوق فقهاء سبعه بوده چه به روايات شيعه و برخى از علماء سنى بعضى از آن فقيهان از شاگردان امام بودهاند .