تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٢ - رهنمودهايى از آيات

٧٧ [سى‌ء بهم‌]: آمدن ايشان او را غمگين كرد.

[ذرعا]: توانايى و وسع.

[عصيب‌]: بسيار سخت. «عصبت الشي‌ء» يعنى آن را بستم.

٨٠ [ركن‌]: ستون كه بر بنياد ساختمان قرار مى‌گيرد.

[شديد]: آن چنان فشرده كه نتوان بازش كرد.

٨١ [بقطع‌]: بخش بزرگى كه از شب گذشته باشد. و گفته‌اند: نيمه‌اى از شب.

٨٢ [سجّيل‌]: سنگ سخت.

[منضود]: پياپى، چنان كه يكى به دنبال ديگرى بيايد.

٨٣ [مسوّمة]: نشان دار، از «سيما» به معنى نشانه.

/ ٩٨

ديار لوط را زير و رو كرديم‌

رهنمودهايى از آيات

چون ترس ابراهيم بر طرف شد و مژده‌ها را دريافت، با تضرّع از خدا خواست كه قوم لوط را نجات دهد. ابراهيم به حق در اوج بردبارى بود كه همواره نجات قوم را مى‌طلبيد و اين به سبب پيوستگى او به خداوند بود، امّا پروردگار اعلام كرد كه مرگ آن قوم فرا رسيده و عذاب خدا بازگشتى نيست.

از سوى ديگر لوط به هنگام آمدن فرشتگان دلتنگ مى‌شود، زيرا مى‌دانست كه قوم او طالب فسادند و به همين جهت به خانه او شتافتند تا بنا به عادت بد با مهمانان فساد كنند لوط به آنان پيشنهاد كرد كه با دختران او ازدواج كنند و به راه‌